Klasik Müzik

Klasik Batı Müziği, genelde yüksek kültür seviyesi ile bağdaştırılan, halk müziklerinden net çizgilerle 

ayrılmış, Batı Avrupa kökenli ve ağırlıklı müzik türüdür. En önemli özelliği, çok sesli olmasıdır.


Konu Başlıkları

  • 1 Klasik Müzik Dönemleri

    • 1.1 Rönesans (1450–1600)

    • 1.2  Barok Dönemi (1600–1750)

    • 1.3 Klasik Dönem (1750–1820)

    • 1.4  Romantik Dönem(1820–1900)

    • 1.5 Modern Dönem (20. yüzyıl ve günümüz)

  • 2 Klasik Batı Müziği çalgıları

    • 2.1 Yaylı çalgılar

    • 2.2 Üflemeli çalgılar

    • 2.3 Vurmalı çalgılar (Perküsyon)

Rönesans(1450–1600)
 

    • Romen Diyojen'in katkılarıyla Belli başlı ilk bestelerin ortaya çıktığı (teksesli müzikten çoksesli müziğe

      geçilen) dönemdir. Müzik, kilise çevresinde gelişmiştir. Vokal müzik yaygındır (özellikle madrigaller).

      Bunun yanı sıra, basit çalgı toplulukları olan konsortlar için de müzikler yazılmıştır. Dönemin ünlü

      bestecileri Guillaume Dufay, Johannes Ockeghem, Giovanni Pierluigi da Palestrina ve Carlo

      Gesualdo'dur.

                     
Barok Dönemi(1600–1750
 

    • Barok müzik dönemi Johann Sebastian Bach, Antonio Vivaldi, Jean-Baptiste Lully, Arcangelo 

    • Corelli, Claudio Monteverdi, Jean-Philippe Rameau, Henry Purcell, George Frideric 

    • Handel ve Georg Philipp Telemann gibi bestecilerin eserlerini kapsamaktadir. Barok stilin 

    • Rönesans stilinden farkı, daha süslü bir anlatıma sahip olmasıdır. Dönemin en ünlü 

    • çalgısı klavsendir. Klavsen neredeyse her müzik çeşidinde kullanılıyordu (çoğu zaman 

    • arkaplanda olmak üzere). Dönemde vokal müziğin yanı sıra enstrümantal müzik de 

    • gelişmiştir; konçerto ve süit, bu dönemin iki yaygın orkestral beste türüdür.

    • Barok müzik dönemi müzikteki başlıca büyük yeniliği "fonksiyonel tonalite" kavramının çok 

    • geliştirilmesindedir. Bu dönemdeki besteciler ve çalgıcılar çok daha ayrıntılı ve incelikli 

    • müziksel, ritimsel süsler uygulamaya başlamışlar; müziksel notasyon şeklini 

    • değiştirmişler ve müziksel çalgıları yeni teknikler kullanarak çalmaya başlamışlardır. 

    • Barok müziği döneminde müziksel çalgılarla müzik icra edilmesinin ebadı, kapsam 

    • genişliği ve karmaşıklığı artmıştır. Barok müzik dönemi opera görsel sanatının kurulup, 

    • geliştirilip ve yaygınlaştırılması dönemidir. Bugün kullanılan müzik terimleri ve 

    • kavramlarının çoğunluğu barok müzik döneminde ortaya çıkartılmış ve o zamandan beri kullanılmıştır.

Klasik Dönem(1750–1820)

    • Klasik stilin Barok stilden farkı, Klasik stildeki eserlerin Barok stildeki eserlerden daha sade 

    • olmasıdır. Barok dönemin kapanmasına yol açan etkenlerden biri de piyanonun icadıdır. Klasik 

    • dönemde her orkestrada klavyeli çalgı bulundurma zorunluluğu kalkmış, piyano orkestraya 

    • katıldığı zaman da mutlaka solist görevi görür olmuştur. Dönemi seçkinleştiren bir başka 

    • şeyse senfoninin yaygınlaşmasıdır. Dönemin ünlü bestecileri Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus 

    • Mozart,Christoph Willibald Gluck ve Muzio Clementi'dir.

                     
Romantik Dönem(1820–1900)

Modern Dönem(20. yüzyıl ve günümüz)

Klasik Batı Müziği çalgıları

Yaylı çalgılar

    • Yaylı çalgılar bir orkestranın en önemli öğesidir. Yayla sürtündüğünde titreşen tellerden oluşan tahta çalgılardır. Diğer bir adı da "keman ailesi"dir.
      • Keman: Yaylı çalgıların en küçüğüdür. Soprano ses verir.
      • Viyola: Kemandan biraz daha büyük, tınısı daha lirik bir çalgıdır. Alto ses verir.
      • Çello (Viyolonsel): Sesi insan sesine en yakın olan çalgı olarak da bilinir. Bir ucu yere dayanarak çalınır. Tenor ses verir.
      • Kontrbas (veya sadece Bas): Yaylı çalgılar arasında en büyük olanıdır (Boyu bir insan boyuna ulaşır). Bas ses verir.
      • Klavsen: Klavyeli bir çalgıdır barok döneminin en önemli çalgısıdır.
      Avrupa'da yaylı çalgılar "telli çalgılar" olarak adlandırılır ve böylece bu aileye arp (harp) da eklenir. Arp, çok sayıda tele ve pedala sahip olan bir çalgıdır ve telleri parmakla çekilerek titreştirilir. Keman ailesinin üyeleri de buna benzeyen bir biçimde çalınmaya müsaittir (pizzicato).

Üflemeli çalgılar

    • İçlerine üflenen nefes sayesinde titreşen çalgılardır. İki gruba ayrılırlar: Tahta üflemeliler ve Bakır üflemeliler. Bu gruplar çalgıların imal edildikleri maddeye göre ayrılmaz, çalışma stillerine göre ayrılır.
      • Flüt: Üflemeli bir çalgı türüdür. Gerektiği gibi çalınmadığında ve çok sesli çalındığında dengeyi bozar.
      • Klarnet: Tek kamışlı tahta üflemelidir. 19. yüzyılda kullanılmaya başlanmıştır. Hafif boğukça fakat parlak bir ses çıkarır. Orkestrada normal klarnetten daha kalın ses çıkaran basklarinet de kullanılır.
      • Obua: Çift kamışlı tahta üflemelidir. Barok dönemden beri orkestraların en popüler çalgılarındandır. Keskin ve acıklı bir sesi vardır. Orkestralarda obuanın yanı sıra biraz daha kalın ses veren korangle (İngiliz kornosu) da kullanılır.
      • Fagot: Çift kamışlı tahta üflemelidir. Gizemli ve kadifemsi bir sesi vardır. Orkestralarda fagotun yanı sıra, normal fagottan bir oktav daha kalın ses çıkarabilen kontrfagot da kullanılır.
      • Trompet: Pistonlu bakır üflemelidir. Parlak ve coşkulu bir sesi vardır.
      • Trombon: Sürgülü bakır üflemelidir. Trompetten daha kalın ses çıkarır. Sesi biraz daha soğuktur.iticidir.
      • Korno: Pek çok yerinden bükülmüş çok uzun bir borudan oluşur. Dairesel bir şekle, boğuk bir sese sahiptir.
      • Tuba: En kalın sesli bakır üflemelidir. Kornonun daha büyüğü sayılabilir. Pistonludur.
      • Kormen: En ince ses çıkaran metal üflemeli çalgıdır.(1871)

Vurmalı çalgılar (Perküsyon)

    • Tokmak, baget veya fırça gibi cisimlerle vurularak titreştirilen çalgılardır. Orkestranın en arkasında bulunurlar.
      • Timpani: Küçük orkestra davullarıdır. Yarım küre biçimindedirler. Çıkaracakları nota, derileri gerilerek ayarlanabilir.
      • Zil: İki dairesel bakır levhadan oluşur, birbirlerine çarpılarak ses çıkartılır.
      • Üçgen: Bir metal çubuğun üçgen şekli oluşturacak şekilde bükülmesiyle yapılır. Küçük bir sopayla vurularak kısa ama etkili bir çın sesi verir.
      • Kastanyet: İspanyol kökenlidir. İki küçük tahta parçasından oluşur, bunların birbirine vurulmasıyla ses çıkarır.
      • Çıngırak: Metalden yapılmış konik biçimli bir çalgıdır. İçinde yine metalden küçük bir tokmak asılıdır, çıngırak sallandıkça koninin iç yüzeyine çarparak ses verir.
      • Tef: Yuvarlak bir tahta kasnağın bir veya iki yanına deriden bir örtü geçirilerek yapılır ve parmak vuruşlarıyla çalınır. Her vuruşta, kasnaktaki ince pirinçten 4-8 çift küçük zil tınlar.
      • Trampet: Dairesel bir metal gövdenin iki tarafına gerilmiş deriden ve bir derinin hemen altındaki gerili kirişlerden oluşur. Bagetle vurulduğunda deriler kirişlerle titreşir ve güçlü, keskin bir pat sesi çıkar.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Kaydol: Kayıtlar (Atom)